அருணாசலம் (பாலு அண்ணா )

தாத்தாவும் நானும்

நான் எட்டாவது வகுப்பிலிருந்து, படிப்பைத் தொடர சென்னைக்கு அழைத்து வரப்பட்டேன். தாத்தா என்னை மிகவும் பிரபலமான ஹிந்து உயர்நிலைப் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டார். சென்னைக்கு வருவதற்கு முன், நான் விடுமுறைகளில் தாத்தா இருக்கும் இடத்திற்கு செல்லுவது வழக்கம். அவர் கடைசியாக, ஓய்வு பெறுவதற்கு முன் பணி புரிந்த இடமான இடும்பாவனம் எனக்கு ஓரளவிற்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. மாட்டு வண்டிப் பயனம், அந்தக் கோவில், அங்கிருந்த குளம், அதில் ஒரு தடவை குளிக்கும் போது நான் தவறி விழுந்த சம்பவம், முதல் முறையாக பார்த்த நூறு ரூபாய் நோட்டு ஞாபகம் இருக்கிறது. ஆனாலும் மாமாவிற்கும் சித்திகளுக்கும் நன்றாக ஞாபகம் இருக்கும். பின்னால் அவர்கள் எழுதும்போது விவரிக்கலாம். பேரன் பேத்திகளிடையே எனக்கொரு தனியிடம் இருந்துகொண்டே இருந்திருக்கிறது. அது, அவர்கூடவே நான் என்னுடைய பள்ளி மற்றும் கல்லூரி காலத்தைக் கழித்தாகக்கூட இருக்கலாம்.
அவருடைய கண்டிப்பு, நேரம் தவறாமை யாவரும் அறிந்ததே. அதே சமயம் அவருக்கு எல்லேர் மேலும் பாசமதிகம். அவருக்கு வீட்டில் எந்தப் பொருளாக இருந்தாலும் அதனதன் இடத்திலே இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் கோபம் வந்துவிடும். அதேபோல் காலையில் அவரே கறிகாய் வாங்கி வருவார். தக்காளி ரசம் கண்டிப்பாக வேண்டும். பாலுசேரியில் பணி புரிந்த சமயம் காலை 8.15 மணிக்கு சாப்பிட தயாராகிவிடுவார். அவருடன் நாங்களும் உட்கார்ந்து விடவேண்டும். சாப்பிடும் போது அதிகம் பேசவோ, ஏதாவது புத்தகம் படிக்கவோ கூடாது. அது விஞ்ஞான ரீதியில் எவ்வளவு சரியென்று பின்னே புரிந்தது. ஆனாலும் நாங்கள் திருந்தப் போவதில்லை. புத்தகத்திற்குப் பதிலாக இப்பொழுது டி.வி.
ஒரு சமயம் நான் வசமாக மாட்டிக் கொண்டது சுவாரசியமான விஷயம். ஏதோ ஒர சாக்குபோக்குச் சொல்லி நான் காலையில் அவருடன் சாப்பிடவில்லை. மதிய உணவிற்கு அவர் அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தார். அன்று எலுமிச்சை சாதம் என நினைக்கிறேன். நானும் அவருடன் சாப்பிடும் போது முள்ளங்கி சாம்பார் பரிமாறப்பட்டது. எனக்கு முள்ளங்கி சாம்பார் என்றால் ரொம்ப இஷ்டம். நான் அசட்டுத்தனமாக பாட்டியிடம் "ஹை! முள்ளங்கி சாம்பாரா பாட்டி" என்று கேட்டுவிட்டேன். அப்பொழுது அவர் பார்த்த பார்வை .....இன்றும் எல்லோரும் ஏதாவது விசேஷத்தில் கூடியிருக்கும்போது இந்த சம்பவத்தை சொல்லிச் சிரிக்காமல் இருந்ததில்லை.
நாங்கள் பார்த்தசாரதி நாயுடு தெருவில் குடியிருந்தபோது, யாராவது எங்களுக்குப் போன் செய்யவேண்டும் என்றல் எதிரிலிருந்த கடைக்கு.(சேகர் ஸ்டோர்ஸ்) செய்வார்கள்.தொலைபேசி வந்தால் எப்படிப் பேசவேண்டும் என்றுகூட தெரியாத பருவம் ஆனாலும் ஏதாவது போன் என்று கடைப்பையன் கூப்பிட்டால் நான் முந்திரிக்கொட்டையாக ஓடுவேன். ஒருமுறை, அதுபோல் பேசிவிட்டு வந்து வீட்டில் சொன்னேன்.
" யாரோ முருவாம், தாத்தா பாட்டியை ஆபீஸ் ரூமுக்கு வரச்சொன்னார்.."
இது என்ன சங்கேத மொழி ? இங்கே External Affairs Ministry யில் Cypher Section என்ற பிரிவில் இப்படித்தான் கோட் வேர்டில் கடிதம் எழுதுவார்கள். அந்த வகையில் நான் மேலே சொன்ன விஷயம் இதுதான்.. குரு மாமா ஆயுஷ்ஹோமத்திற்கு அழைப்பு விடுத்திருக்கிறார். இந்தவிஷயத்தை சொதப்பியது என் புத்திசாலித்தனம்.
பாட்டி தாத்தாவிடம் பேசுவதே வித்தியாசமாக இருக்கும். செய்யட்டும், போகட்டும், வரட்டும் என வார்த்தைகளில் முடியும். பாட்டியின் பொறுமை, தாத்தாவின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுத்தது. தாத்தாவிற்கு அரசாங்கத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்றபின்புதான் நிறைய கடமைகள் செய்யவேண்டியிருந்தது. தன்னுடைய அரசாங்க உத்யோகம் முலம் அவர் கடவுளுக்கு செய்த சேவை, அவர் தன் கடமைகளை ஓய்வு பெற்றபின்பு நிறைவேற்ற காரணமாக இருந்தது எனச் சொல்லலாம். கடவுள் என்றும் நேரடியாக வந்து உதவி செய்வதில்லை. யார்முலமாகவாவது அவருடைய உதவி வந்து சேரும். அதுதான் கடவுள் கிருபை. அவர். ஓய்வுபெற்றபோது நான்கு பெண்கள் கல்யாணத்திற்கு இருந்தார்கள். கடவுள் கிருபையால் எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்தது. அதற்க்கா கடவுள் அனுப்பிய நபர். சீனு சித்தப்பா. உறவில் மாப்பிள்ளையானாலும் தாத்தாவிற்கு முதல் பையனாக இருந்து நடத்திக்கொடுத்த காரியங்கள் ஏராளம்.
என்னுடைய கல்யாணம் திருச்சியில் நடந்தது. ஆனால், சென்னையே அங்கு வந்துவிட்டது. அது நான் செய்த பாக்கியம். இன்றும் தாத்தா பாட்டி காலத்திற்குப்பிறகும் எனக்கு எந்த உதவி தேவைப்பட்டாலும் சித்தி சித்தப்பாக்கள், மாமா மாமி உடன் இருக்கிறார்கள் அது தாத்தா எனக்கு செய்த ஆசீர்வாதம்.
என் முதல்பெண் வைஷ்ணவி பிறந்து டெல்லி வரும் வழியில் என் மனைவி, குழந்தையை தாத்தாவிடம் காண்பித்த அந்த தருணத்தை இன்றும் சிலிர்ப்புடன் சொல்வாள். பேத்தியை வாங்கி மடியில் போட்டபோது உணர்ச்சிவசப்பட்டு தேம்பித்தேம்பி அழுதிருக்கிறார். ஏன் அந்த அழுகை ? பேத்தியின் உருவத்தல் அகாலமாக காலமான தன் முதல் பெண்ணை நினைந்து வந்த சோகம். அந்த அளவிற்கு குழந்தைமனம் படைத்தவர் தாத்தா.
வயிற்றுப்பிழைப்பிற்காக செய்யும் வேலைநிமித்தம் நான் டெல்லியில் செட்டிலாக வேண்டிய சூழ்நிலையில் அவருடைய கடைசி காலத்தில் அருகில் இல்லாமல் போனேன். முதல் பேரனாக இருந்தும் அவருடைய கடைசி யாத்திரையில் அவருக்கும் நெய்பந்தம் ஏந்தி வழிநடத்தவில்லை. இது என் துரதிருஷ்டம். ஆனால் அவர் என்னை மன்னிப்பார், எப்போதும் போல.