இது வரை

ரமேஷோட கமெண்ட் போஸ்ட்டா வந்ததும்
இதுவரை வந்தா எல்லா கமெண்ட்சும் போஸ்டா
வரலாம் என ஒரு சஜஷன்.
NOW IMPLEMENTED

Kiruba


KRITHIKA said...
dear anna

the style of your writing is simple and good. all the incidence which u have quoted are new to me and happy that u shared it with us. even though i could feel the pain of yours in the last sentence i could not stop wondering about how u have finished it like a tamil short story.
thanks and bye.

December 9, 2008 9:12 AM


suresh seenu said...
பாலுண்ணா,

'தாத்தாவும் நானும்' என்ற தலைப்பின்கீழ் உன் படைப்பு நமது TRSNCO வலைமனையில் இடம் பெற்றிருப்பதை பார்த்தவுடன் மகிழ்ச்சி கொண்டேன். படித்து முடித்தவுடனேயே இக்கட்டுரையைக் குறித்த என் கருத்துக்களைப் comments folderல் பதிவு செய்து விட வேண்டும் என்று உறுதி பூண்டேன்.

ஆனால் படிக்கத் துவங்கியவுடனேயே உனது 'தாத்தாவும் நானும்' என் எண்ணத்தை எளிதாக முறியடித்து என்னைச் சடுதியில் 'அந்த காலத்துப் திருவல்லிக்கேணி'க்குக்கு கடத்திச் சென்று விட்டது.

முழுக்கட்டுரையும் படித்து முடித்தவுடன் இன்னதென்று சொல்ல முடியாத உணர்ச்சி குவியல் மனதை அழுத்தத் துவங்கியது. உடனேயே கணினியை அணைத்துவிட்டு, கண்களை மூடி ஆத்மார்த்தமாய்
'அந்த காலத்துக்குள்' மீண்டும் புகுந்தேன்.

எத்தனை நேரம் அப்படியே இருந்தேன் என்று தெரியவில்லை. இயல்புக்கு வந்த பின்னும் மனதுக்குக்குள் பலவகையான எதிர்மறை உணர்வுகள் un expected combination-ல் கை கோர்த்துக் கொண்டு "துயரமான மகிழ்ச்சி,மகிழ்ச்சியான சங்கடம், சங்கடமான நெகிழ்ச்சி, நெகிழ்ச்சியான உற்சாகம், உற்சாகமான கழிவிரக்கம்" என்று பலவாறாக என்னை ஆக்ரமித்திருந்ததை உணர்ந்தேன்.

இனி நான் எழுதப்போகும் சில பேராகிராஃபுகள் தாத்தாவை மட்டும் முன்னிறுத்தி அமையப்போவதில்லை!

பாலுண்ணா!நாம் எவ்வளவு நல்லவற்றை இழந்திருக்கின்றோம்! இருக்கும் போது எந்த ஒரு விஷயத்தின் பெருமையும் நமக்குப் பெரிதாகத் தெரிவதில்லை. அதனை இழந்ததும் தான் அதன் அருமையும் சிறப்பும் சம்மட்டியாய் நம்மைத் தாக்குகின்றது. இது மனிதத்தின் இயல்பாக இருக்கலாம்! ஆனால் கட்டாயம் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய ஒன்று என எனக்கு இப்போது படுகின்றது. இதோ நான் மாறுவதற்கான முதல் படி!

வரலட்சுமி பெரியம்மாவை பார்த்ததில்லை. உன் தந்தையார் திரு.வைத்தியனாதய்யரிடம் அதிகமாகப் பழகியதும் இல்லை. உன் சித்தி, சகோதரிகளிடம் சகஜமாய் நடந்ததாக நினைவில்லை.
ஆனால் பாலுண்ணா! நீ..என்னில் ஒருவனாய் தான் அந்நாளில் இருந்திருக்கின்றாய். எனது பள்ளி, கல்லூரி நாட்களில் உன் தோழமை, அருகாமை மற்றும் வழிகாட்டுதல் ஆகியவற்றை, it seems that I had just taken for granted.

எனக்கும், ரமேஷுக்கும் நீ ஆங்கில இலக்கணம் சொல்லித்தந்த நாள் எனக்கு நன்றாக நினைவில் உள்ளது. 'would have been'
என்ற சொற்றொடரை எவ்வகையான வாக்கியத்தில் இடம்பெறச் செய்ய வேண்டும் என்பதை எனக்குச் சொல்லித்தந்தவன் நீ! அதற்காக அப்போது உனக்கு நன்றி சொன்னதாக நினைவில்லை! இப்போதேனும் சொல்கிறேன்! thanks balunna!

உனக்கு சென்னையில் ஏதோ முக்கிய வேலையிருந்த போதும், என் அப்பா சொல்லிவிட்டதால் ஒருமுறை நீ என்னை மெலட்டூருக்கு அழைத்து செல்ல நேர்ந்தது உனக்கு நினைவிருக்கலாம்! உனக்கேற்பட்ட இடைஞ்சலுக்காக அன்று நான் உன்னிடம் வருந்தவில்லை. இப்போதேனும் சொல்கிறேன்! sorry balunna!

நீ அப்போதே தமிழில் நல்ல படைப்புகளை படிப்பாய். அழகாகக் கதைகளும் எழுதுவாய்! உன் தமிழ் எனக்குப் பிடிக்கும்! உன் கதையைப் படித்தவுடன் உனக்குப் போட்டியாக நானும் எழுதவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அந்நாளில் இந்த ஊர்க்குருவியும் பருந்தாக முனைந்திருக்கின்றது. ஆனால் ஒன்றை உறுதியாகச் சொல்வேன்! தமிழின் மேல் எனக்கு ஈர்ப்பு ஏற்பட உன்னுடனான போட்டியும் முக்கிய காரணம் என்று அந்நாளில் தெரியவில்லை. ஆனால், இந்த வளைகுடாவில் உள்ள தமிழ் மன்றத்தில் முக்கிய பொறுப்பு வகிக்கும் எனக்கு இப்போது அது நன்றாக புரிகின்றது. அதற்காகவும் என் நன்றி!

தாத்தா பாட்டி இருவருக்கும் நீ செல்லப் பேரனாய் இருந்ததில் சற்று பொறாமை கூட அந்நாளில் எனக்கிருந்திருக்கிறது. புன்சிரிப்புடன் அதை ஒப்புக் கொள்வது எனக்கே சற்று விநோதமாகத்தான் இருக்கிறது!

தாத்தாவும், பாட்டியும்,அவர்கள் காரணமாய் நம் பெற்றோர்களும், உறவினர்களுமாய் அமைந்த நம் trsnco வின் bondage இத்துணை உறுதியாகவும் உணர்வு பூர்வமாகவும் இருந்திருக்கின்றது என்பதை இந்த ப்ளாகில் சென்டினரி கட்டுரைகள் வெளி வரும் வரை நான் பெரிதாக நினைத்துப் பார்த்ததில்லை. இப்போது பெருமையுடன் உணர்கின்றேன்!

இருபது வருடத்துக்கும் மேலாக கால ஓட்டம் நம்மை தள்ளியிருக்கச் செய்து விட்டிருந்தாலும் மனதளவில் ஒன்றாகத் தானிருந்திருக்கின்றோம்!

சாரு மன்னியை நான் பாசத்துடன் நினைத்துக்கொள்ளும் இவ்வேளையில்
உன் காதலும் கல்யாண காலமும் இனிய நினைவுகளாய் மலருகின்றது!

ஆனால்,இந்த இருபதாண்டு காலம் ஏற்படுத்திய பிரும்மாண்டமான பள்ளம் ஒன்று உண்டென்றால் அது வைஷ்ணா, வர்ஷாவிடம் நான் 'சுரேஷ் சித்தப்பா' என்ற வகையில் அன்பைக் காட்ட வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்பது தான்!

தவிர்த்திருக்க வேண்டிய இவ்விடைவெளி உன்னிடம் என்று மட்டுமில்லை! கிருத்திகா, ரம்யா, ரவி,சிரீராம்,சித்ரா,சுகன்யா,விஜய், உமா சங்கர், நந்து, விவேக் ஆகியோரின் வாழ்க்கை துணையானவர்களிடமும், அவர்தம் குழந்தைகளிடமும் நெருங்கி, நல்ல உறவினனாக உறவு கொள்ளாததற்கும் நிச்சயமாய் வருந்துகின்றேன்! இனி அனைவரிடமும் தொடர்பு வைத்திருக்க உறுதி எடுக்கின்றேன்!

உன் ஆக்கம், அதற்கான ஊக்கத்தை தந்ததற்காக என் நன்றிகள் பல!!

சரி, தொடங்கிய விஷயத்துக்கு வருவோம்! முள்ளங்கி சாம்பாரும், சேகர் ஸ்டோர்ஸ் ஃபோனும் எனக்கும் நினைவிருக்கின்ற்து. 'வேம்பு சித்தி' எபிசோடும் நீ எழுதியிருக்கலாம்!
GS அப்பாவை நீ கடவுள் அனுப்பி வைத்த ரெப்ரசெண்டேட்டிவ் என்ற வகையில் குறிப்பிட்டிருந்ததை படிக்கும் போது என் கண்களில் நீர் முட்டி எழுத்தை மறைத்தது நிஜம்!

நீ எழுதியிருந்தது போல் எனக்கும் தாத்தாவுக்கு இரண்டாம் நெய் பந்தத்தை பிடிக்கக்கூடிய பேறு கிடைக்கவில்லை. உன்னை மன்னித்தது போலவே,தாத்தா என்னையும் மன்னித்து ஆசீர்வதிக்கட்டும்!!

ரெண்டு வரிகள்லே நறுக்கு தெரிச்சா மாதிரி விமர்சனம் எழுத நெனைச்சேன்! ஆனா, என் மனசையே தொறந்து கொட்ட வச்சுடுத்து உன் 'தாத்தாவும் நானும்'.

என்னைப் பொறுத்தவரை அது...
'தாத்தாவும் நாமும்'.

Suresh


ARUNACHALAM said...
Suresh, Very good. Nithchayamaga namm palavattrai izhandhirukkirom. Nee correctagga solvadhiapol, ippodhu irukkum third generation kuzhandhiagalin mugam (peyarum dhan)kooda ninaiviruppadhu illai. Idhu globalisationnin oru angamaga kooda irukkalam. Sila vizhayangalai nan mattravargal solli ketkavendum ena irukkiren. Nan kojam vasadhiyaga irundhal, ippodhe un iruppidaththukku vandhu, unnai kattipidithhukondiruppen.

ippadikku,
balunna

suresh seenu said...
Dear Madhukka,

Cheers! I enjoyed reading your article.

According to me,the soul of your write up is just the very fact of you not attempting to glorify thatha.

Your portrayal of him is just as close to the person as he was. TRS thathaa was just a simple & wonderful human being.

I am sure that anybody who reads your article can clearly understand and perceive what kind of a person thathaa was.

True. We are so unfortunate not to have the persons you've mentioned around us now. That's a great loss. They could have given their invaluable views on thathaa which would be of great interest to the younger generation of trsnco.

All of them were different characters - inimitable in their own ways. But, the common feature among them was that they all are "wonderful individuals".

We truly miss and hail them.

November 30, 2008 7:28 AM


KRITHIKA said...
dear amma

The flow of your writings is good. I could recollect the feelings which u have narrated about thathaa and patti towards our family. i still remember the days which they spent in our house. Even though i was young i did not miss noticing thatha's affection towards my appa, even now i can visualize thatha exactly as per your narration. I dont know why every time i read the blog of each person i keep on remembering about
meenakshi perimma. i really miss her.

December 1, 2008 9:45 AM


ARUNACHALAM said...
Suresh very good. Nee andha kalathhil inge oru kal ange oru kal ena vaithu, keezhe utkarndhu irrupavargalai idithukondu pogum bodhu, thathavidam thittu vangu vazhakkam unakku gyabagam irrukkum ena ninaikiren. Adhu oru porkalam.

November 18, 2008 8:21 PM


suresh seenu said...
கிருபா மாமாவுக்கு:
ஷுக்ரன் ஜசீலன்! (அரபியில் – ‘மிக்க நன்றி’)

பாலுண்ணாவுக்கு:
நன்றி! நீ எழுதியிருக்கற மாதிரி அந்த காலத்துலே யார் மேலேயும் இடிக்காமலோ, எதுலயாவது இடிச்சுக்காமலோ நடந்தது ரொம்ப கம்மி. அந்த மாதிரி நேரங்கள்லே தாத்தா கிட்டே மட்டும்னு இல்லே, சகலமான பெரியவா கிட்டே இருந்து திட்டு வாங்கியிருக்கேன். அந்த திட்டுகள் என்னை கொஞ்சம் கூட பாதிச்சதில்லை. துளி கூட சொரணையில்லாம எது மேலெயோ மழை பேஞ்ச மாதிரி போயிண்டே இருப்பேன். போற வழியிலே மறுபடியும் முட்டிண்டும் மோதிண்டும் தான் நடந்திருப்பேன். இப்ப நெனைச்சுப் பாத்தா சிரிப்பு தான் வருது. ரிமைண்ட் பண்ணதுக்கு தாங்க்ஸ்.

கால ஓட்டத்துலே சரியா நடக்க கத்துண்டுட்டேனா இல்லையான்னு தெரியலை. ஆனா, ஒண்ணு நிச்சயம். அடுத்த வாட்டி இடிச்சிண்டேன்னா, நிச்சயம் ஒன் கமெண்ட்ஸ் ஞாபகத்துக்கு வரும்.

November 19, 2008 12:22 AM


suresh seenu said...
Dear Krithika & Padmakka,

Thanks for your comment in our trsnco email.

Padmakka:
I am recording this reply in the blog instead of e-mail, since balunna had shown you the way to check comments in our blog

I just wrote what came to my mind and am sure that everyone who had been closely associated with thathaa will have more such interesting things about him.

I sincerely urge all to try and expedite posting their articles in our blog and achieve success in our mission.

November 21, 2008 5:16 AM

suresh seenu said...

AA chithappa's kavithai has certainly revealed his attachment with TRS thathaa as well as his poetic skills.



suresh seenu said...
Akka, a very good write up. The beauty of this post is certainly its simplicity as you have carefully avoided any sort of jargons and adjectives. I would request you to continue writing about thathaa in our blog so that you could include any interesting events involving you and thathaa.

November 7, 2008 1:00 AM